Τετάρτη 2 Μαρτίου 2022

Χαθήκαμε !!!



 

Μας χάσαμε !!! 


Η ζωή μας κρυμμένη πίσω από ένα δάκτυλο...ένα δάκτυλο με τόση δύναμη .Ένα touch ...χαρίζουμε χαμόγελα με το δάκτυλο...απαντάμε με το δάκτυλο...αγαπάμε μια φωτογραφία...κλαίμε σε μια ερώτηση που δεν απαντήθηκε ποτέ...ένα διαβάστηκε και ύστερα σιωπή... μια αναμονή που σκοτώνει συναισθήματα που δεν ζουν χωρίς να κουνήσουμε το δάκτυλο ...Η ζωή μας πίσω από τα «έξυπνα τηλέφωνα» που έκαναν εμάς μωρούς και δειλούς. Μια ψευδαίσθηση...μια ψεύτικη πραγματικότητα που τη θέλουμε στη ζωή μας ...για να χαμογελάσουμε ..να είμαστε καλά ...να αγαπήσουμε ...να φλερτάρουμε ..να υπάρχουμε από το πρωί που ξυπνάμε ως το βράδυ που θα κοιμηθούμε...


Που το χάσαμε ;...δώσαμε τη δύναμη σε λάθος "έξυπνο"...


Ή μήπως τελικά αν σταματήσουμε να του δίνουμε τη δύναμη μας ...αυτή που έχουμε μέσα μας ...και βγούμε στον έξω κόσμο μόνοι χωρίς αυτό ...θα είμαστε μόνοι και άγνωστοι...

Μα αν χαμογελάσουμε...ζήσουμε...χαρούμε ...γευτούμε ...αγαπήσουμε αυτό που βλέπουμε ...μακριά από εκείνο το "έξυπνο" μήπως η ζωή μας επανέλθει στη ζωή που μας στέρησε...που μας έκλεψε...


Θέλει δύναμη και κότσια
να ξεκινήσεις μια νέα ζωή...ή να ξεκινήσεις τη ζωή σου απ' την αρχή...όπως τότε...

Δική σου η ζωή ...δική σου και η επιλογή..

✍️ Σταυρούλα Φραγκουδάκη

Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2022

Έναν καιρό και μια φορά....


 Γιατί κάθε ιστορία έχει δύο πλευρές!

 Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό.

Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που κλασικά παράτησαν δυο εκδρομείς, άκουσα βήματα.

Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα μια μικρή κοπέλα να έρχεται, κρατώντας ένα καλάθι.

Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή, γιατί φορούσε αστεία κατακκόκινα ρούχα και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

Φυσικά τη σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα.

Τη ρώτησα ποια ήταν, από πού ερχόταν κ.τ.λ.

Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά που έμενε λίγο πιο κάτω και της πήγαινε φαγητό.

Βασικά, μπορεί να ήταν και έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε πολύ ύποπτη μ’ αυτά τα ρούχα.

Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη περίεργα.

Την άφησα να συνεχίσει, αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της.

Όταν συνάντησα τη συμπαθητική γριούλα της εξήγησα το πρόβλημα μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα.

Η γριούλα δέχτηκε να κρυφτεί ώσπου να τη φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι.

Όταν έφτασε η Κοκκινοσκουφίτσα, την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν ήδη στο κρεβάτι, ντυμένος γιαγιά.

Το κορίτσι ήρθε και μόλις με είδε είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά.

Με είχαν προσβάλλει κι άλλοτε, αλλά προσπάθησα να είμαι ευγενικός.

Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα.

Δηλαδή έδειχνα ότι τη συμπαθούσα και ήθελα να πιάνω καλά αυτά που λέει.

Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι, για τα γουρλωτά μου μάτια.

Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι’ αυτή τη μικρή, που ενώ ήταν γλυκιά ήταν και τόσο κακοήθης.

Παρ’ όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να τη βλέπω καλύτερα.

Η επόμενη προσβολή στ’ αλήθεια με νευρίασε.

Έχω κάποιο κόμπλεξ για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση.

Με ρώτησε γιατί έχω τόσο μεγάλα δόντια.

Ξέρω ότι θα έπρεπε να μη χάσω την ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να τη φάω.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να το φτάσω για να το ηρεμήσω.

Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα.

Ξαφνικά όμως ανοίγει η πόρτα με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν μπροστά μου με το τσεκούρι του.

Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει το μπελά μου.

Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα σφαίρα.

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία.

Όμως αυτή η γιαγιά ποτέ δεν είπε την αλήθεια.

Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός.

Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν.

Δεν ξέρω τι έγινε το κακοήθες κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως εγώ δεν πέρασα καλά από τότε.

Έτσι, αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου, μήπως και σώσω τη φήμη μου, έστω και τώρα.

Και να θυμάστε: μην πιστεύετε κανέναν, αν δεν ακούσετε και την άλλη πλευρά.

Μπορεί να είναι παραμύθι.

Με εκτίμηση

Ο Λύκος

"Το άρωμα της ζωής είναι αλμυρό" Της Σταυρούλας Φραγκουδάκη

 Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο "Αγκυροβολημένα Όνειρα" μου ζήτησαν από ένα περιοδικό να μιλήσω για την ποίηση και για το βιβλίο μου. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πιάσω το βιβλίο στα χέρια μου . Ήταν η πρώτη ποιητική μου συλλογή ,μύριζε αλμύρα . Είναι γεμάτο χρώμα μπλε . Ο ουρανός και η θάλασσα ξεχειλίζουν από τις σελίδες του . Αυτή η τεράστια μπλε έκταση βοηθάει στο να αποφορτίζεται το μυαλό , να ηρεμείς και να νιώθεις ελεύθερος . Βλέποντας αυτή την εικόνα της θάλασσας και του ουρανού να είναι σε παράλληλες ευθείες ,δεν γινόταν να μην γράψω ποίηση . 

Η έμπνευση μου για να γράψω , είναι η ζωή και η ζωή είναι σαν τη θάλασσα . Ανατρεπτική , άδικη και σκληρή πολλές φορές  αλλά και τόσο προκλητικά εθιστική , που θες να ρουφήξεις κάθε σταγόνα της . Σαν τη θάλασσα και αυτή ,πότε φουρτουνιάζει και πότε γαληνεύει . Το σίγουρο είναι ότι μετά από κάθε φουρτούνα της ζωής , γίνεσαι πιο δυνατός -βράχος , όπως λέει και ένα ποίημα μου . Γίνεσαι πιο αποφασισμένος να αλλάξεις όλα όσα περνούν από το χέρι σου και σου δυσκολεύουν τη ζωή. Η ανθρώπινη λαχτάρα μας στο να χαρούμε μόνο της καλές στιγμές είναι εκεί ακριβός που χάνουμε κάποιες φορές την ουσία της ύπαρξης μας και της συνύπαρξης μας . 

Μέσα μας , όμως είναι οι λύσεις για όλες τις φουρτούνες μας . Τα νερά που κολυμπάμε δεν είναι πάντοτε ρηχά , ούτε καθαρά . Μόνοι μας θα μάθουμε να επιπλέουμε στην επιφάνεια της καταγάλανης θάλασσας και να αντικρίζουμε τον απέραντο ουρανό . Εκεί στην επιφάνεια είναι και οι λύσεις για τις δυσκολίες που θα έρθουν και θα προσπαθήσουν να μας βουλιάξουν, αλλά εμείς τόσα χρόνια μάθαμε να κολυμπάμε και να συνεχίζουμε να κάνουμε όνειρα . 

Κάπου εκεί , λοιπόν , εμφανίζονται τα όνειρα , στην προσπάθεια μας να κρατηθούμε στην επιφάνεια και να μπορέσουμε να σηκώσουμε την άγκυρα που μας κρατάει ακόμη στο νερό . Είναι εκεί για να μας δείξουν πως ήρθε η ώρα να ανοίξουμε φτερά και να ξεκινήσουμε το ταξίδι . Εκείνο το ταξίδι που από τη στιγμή της γέννησης μας έχουμε ξεκινήσει και προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να το κάνουμε όσο πιο ανώδυνο ... όσο πια γαλήνιο, στο βαθύ μπλε του πελάγους και το καταγάλανο του απέραντου ουρανού . 

Εδώ έχει λόγο η ποίηση . Μας χαρίστηκαν τόσες εικόνες που δημιουργούν τόσα συναισθήματα γύρω μας που όλα τους με μαγικό τρόπο πρέπει να αποτυπωθούν σε ένα χαρτί . Πρέπει να διαβαστούν και από άλλα μάτια , να αγγίξουν και άλλες καρδιές και να ταξιδέψουν πολλές ψυχές ακόμα . Ποίηση ...προέρχεται από τη λέξη ποιέω-ποιώ...που σημαίνει δημιουργώ , φτιάχνω κάτι από την αρχή . Λέγοντας ,λοιπόν την λέξη ποίηση , μου έρχεται στο μυαλό η λέξη ΖΩΗ. 

Άρα ΖΩΗ =ΠΟΙΗΣΗ!!!!

Σταυρούλα Φραγκουδάκη 2019

 
Design by Wordpress Templates | Bloggerized by Free Blogger Templates | Web Hosting Comparisons